بررسی تاثیر اعمال رزین اکریلیک پایه آبی بعنوان روان کننده بر دوام سازه های بتنی

Abstract

اختراع بتن تحولی شگرف در نحوه­ی ساخت وساز ابنیه ایجاد کرد، بطوریکه دراکثرسازه­ها مورد استفاده قرار گرفت. با توجه به شرایط واقعی، سازه­های بتنی دائما در معرض کربناتاسیون و گاه نفوذ یون کلراید به طور همزمان هستند. به منظور افزایش عمر سازه­های بتنی بخصوص کاهش نرخ خوردگی بتن مسلح، تحقیقات گسترده­ای انجام شده­است. یکی از کارآمدترین روش­های ارائه شده استفاده از مواد پلیمری در ساختار بتن است. کمپوزیت­های بتن-سیمان-پلیمر تحت عنوان PCC یا LMC با بهبود خواص بتن حاصله، سبب افزایش کارایی بتن در زمینه­های مختلف همانند صنعت حمل و نقل از جمله پل­ها، جاده­ها، پایه­های اسکله و... شده­اند که این سازه­ها بعلت نفوذ یون کلر، گاز کربن دی­اکسید، آب و تخریب حاصل از هوازدگی، عموما در معرض خوردگی شدید هستند. در این نوع بتن، رزین اکریلیک پایه آبی بعنوان یکی از مواد اولیه با سیمان، آب و دیگر مواد افزودنی بکاربرده می­شود. ادعا می­شود که این نوع بتن چسبندگی بالایی به بتن­های موجود قدیمی و مقاومت بالایی در مقابل نفوذ آب و دیگر عوامل مهاجم دارد. این خواص شگفت­آور LMC آنرا تبدیل به یکی از محبوب­ترین مواد برای ترمیم و تعمیر سازه­های بتنی کرده­است. این مقاله شامل نتایج تحقیق بر روی تاثیر سه نوع رزین اکریلیک پایه­آبی کربوکسیک اسید، هیدروکسیل و بازیک بر خواص فیزیکی ، نفوذی و مکانیکی بتن است. بدین منظور نمونه­های بتنی حاوی 5 % رزین جامد نسبت به وزن سیمان با نسبت آب به سیمان 0.445 ساخته ­شد. علاوه بر آزمون اندازه­گیری مقاومت فشاری 7، 28 و 56 روزه و آزمون کششی از هم گسیختگی، آزمون مهاجرت تسریع­یافته­ی یون کلر بر اساس استاندارد NTBUILD 429 ، جذب  آب مویینه طبق استاندارد بین المللی ASTM C 1585-04 و جذب آب ابتدایی و نهایی بر اساس استاندارد BS 1881-122 بر روی این آزمونه­ها انجام شد. بر طبق آزمایشات انجام شده رزین اکریلیک پایه آبی با بیشترین مقدار حداقل دمای تشکیل فیلم بهترین خواص را از خود نشان داد.